Przypuszcza się, ze najwcześniejszy lęk pojawia się już w ciasnym kanale rodnym, tuż przed przyjściem na świat, a następnie po przyjściu na świat, który jest dla dziecka nieznany oraz hałaśliwy. Dlatego po przyjściu na świat, zdaniem niektórych psychologów, zaczyna ono żałośnie płakać. To, ze płacz jest naturalnym odruchem, by między innymi oczyścić płuca. Te najwcześniejsze przykre doznania dziecka natury fizycznej określa się jako 'porodowa trumna'. Dowodem na to jest eksperyment, w którym umieszczono rodzące matki w pomieszczeniu ciepłym z przygaszonym światłem. Nowo narodzone dzieci płakały znacznie mniej a nawet wcale. Także nieco później zauważa się często reakcje lękowe przy nagłych, ostrych dźwięków, świetle czy też gwałtownych odruchach. Także przy nagłej utracie oparcia, upadku jak również bólu. Została utworzona skala leku, dzięki której możemy obserwować, które leki zanikają z wiekiem lub też przybierają na sile. Opisane powyżej leki zanikają z czasem, oprócz leku przed gwałtownym światłem. Reakcja na ból zmniejsza się do około czterech lat, a później znów przybiera na sile. Około ósmego miesiąca życia obserwuje się prawie u wszystkich niemowląt lęk przed rozłąką. Ten rodzaj lęku jest możliwy u dzieci, które potrafią odróżnić znanych im ludzi i nieznanych.