Prymitywne reakcje towarzyszące podwyższaniu się poziomu stresu, chociaż obecnie nie są już użyteczne dla współczesnych lęków o podłożu psychicznym, to jednak pozostają takie same. Przykładem tego jest mimowolne czerwienienie się(uderzenie krwi do głowy) w y nieprzyjemnych sytuacjach czy też wrzód żołądka u ludzi żyjących w ciągłym stresie. Nawet najbardziej normalne dziecko boi się. Dzięki temu uczy się, ze w życiu istnieją sytuacje wywołujące lek. Im dziecko jest starsze, tym lepiej zdaje sobie sprawę z ostrzegawczego znaczenia strachu. Mylne jest traktowanie wszystkiego, co dziecko przeżywa jako lęku. Roczne dziecko, które tuli się do matki na widok czegoś nieznanego, zagubiony dwulatek wołający z płaczem matkę nie tylko boją się, ale przezywają także i inne emocje. Mimo, ze dla określenia tych przeżyć istnieje wiele słów, to jednak najczęściej określamy je tym samym sobie: "lęk". Lek jest uczuciem ludzi, którzy świadomi są swego istnienia. Freud określił to tak: lęk istnieje w ego, czyli własnym 'ja'. Dlatego też lęki u dzieci powstają oraz pojawiają się dopiero wówczas, gdy wykształciło się u nich pewne poczucie "ja", a także odczucie w rodzaju: "jestem zagrożony, boję się". To nie oznacza jednak, ze młodsze dzieci nie boja się. Po prostu ich organizm może reagować na niebezpieczeństwo z zewnątrz. Dlatego też pierwsze reakcje są czysto instynktowne, dziecko nie zdaje sobie z nich sprawy.